هو مورو

همین عقلی که با سنگ حقیقت خانه می‌سازد/زمانی از حقیقت‌های ما افسانه می‌سازد/سر مغرور من! با میل دل باید کنار آمد/که عاقل آن کسی باشد که با دیوانه می‌سازد/مپرس از من چرا در پیلهٔ مهر تو محبوسم/که عشق از پیله‌های مرده هم پروانه می‌سازد/به من گفت ای بیابان‌گرد غربت! کیستی؟ گفتم/پرستویی که هرجا می‌نشیند لانه می‌سازد/مگو شرط دوام دوستی دوری است، باور کن/همین یک اشتباه از آشنا بیگانه می‌سازد..

فاضل نظری